Tadeusz Dorobisz

Tadeusz Dorobisz, patron naszego Centrum

patron Regionalnego Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa we Wrocławiu

Pełnił funkcję dyrektora Stacji Krwiodawstwa od 1947r. Brał udział w rozwoju krwiodawstwa w Polsce, organizując je od podstaw na terenie Dolnego Śląska. Stworzył Stację Krwiodawstwa w Wałbrzychu oraz sieć punktów poboru krwi przy szpitalach powiatowych, organizując i nadzorując w nich leczenie krwią. Dzięki Jego pracy weszło w życie wiele wniosków racjonalizatorskich, w tym pierwsza w Polsce metoda uzyskiwania fibrynogenu. Jako pierwszy w Kraju rozpoczął leczenie lekami fibrynolitycznymi i założył Stację Leczenia Fibrynolitycznego.

Był cenionym znawcą zagadnień krwiodawstwa i leczenia krwią i przewodniczącym Rady Naukowej Instytutu Hematologii w Warszawie, członkiem Komisji Transfuzjologicznej Komitetu Patofizjologii Klinicznej PAN, przedstawicielem Polski w Societe Internationale de Transfusiologie. Za Swoje zasługi został uhonorowany wieloma odznaczeniami, w tym Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi, złotą odznaką Zasłużonego Racjonalizatora Produkcji.

Tematyka jego kilkuset prac naukowych obejmowała zagadnienia chirurgii urazowej, wstrząsu, układu krzepnięcia krwi i fibrynolizy we wstrząsie i innych stanach patologicznych, przeszczepiania tkanek, leczenia krwią powikłań potransfuzyjnych, badania nad konserwacją krwi. Jego prace nad zagadnieniami zaburzeń układu krzepnięcia krwi i zachowania się kinin w różnych formach wstrząsu oraz zagadnienia rozpoznawania i leczenia ostrych zespołów fibrynolitycznych były pierwszymi tego typu w Polsce.

Tadeusz Dorobisz podczas pracy z pacjentami

Tadeusz Dorobisz, w którego żyłach płynęła polsko-litewsko-niemiecka krew, urodził się w 1916r. w Sosnowcu. Studia na wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego rozpoczęte w 1937 zostały przerwane wybuchem wojny. Zmobilizowany do 73 pułku piechoty, odbył kampanię wrześniową, a po jej klęsce przedostał się do Francji, gdzie zgłosił się do Armii Polskiej. Wraz z II Dywizją Strzelców Pieszych wskutek działań wojennych został w 1940r. internowany w Szwajcarii. Tam, w ramach Obozu Szkół Wyższych dla Internowanych, kontynuował studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu w Zurichu i uzyskał w 1944r. dyplom lekarza oraz tytuł doktora medycyny, kończąc rozpoczętą w Polsce pracę doktorską.

Po powrocie do kraju z wojennej zawieruchy, Tadeusz Dorobisz rozpoczął pracę w kraju jako starszy asystent w I Klinice Chirurgicznej Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Wykorzystując zdobyte w Szwajcarii doświadczenia brał udział w roku 1946, w tworzeniu jedynego na Dolnym Śląsku punktu krwiodawstwa. Prowadząc już Stację Krwiodawstwa, w 1949r. został mianowany adiunktem, w 1955 docentem, a w 1966 profesorem nadzwyczajnym. W latach 1950–1963 był konsultantem wojewódzkim do spraw leczenia krwią. W okresie od 1966 do 1968r. pełnił funkcję prodziekana, a następnie prorektora do spraw klinicznych Akademii Medycznej we Wrocławiu. W 1969r. objął kierownictwo I Kliniki Chirurgicznej, a po reorganizacji Akademii Medycznej w 1971r. – Kliniki Chirurgii Naczyniowej, które sprawował do chwili śmierci, tj. do 12 II 1973r. Zmarł mając 56 lat.